Mężczyźni powyżej 50-60 roku życia często zaczynają prowadzić nieaktywny tryb życia, dodatkowo zaczynają na nich oddziaływać konsekwencje przebytych chorób, zmienia się poziom hormonów i spada odporność, co z kolei powoduje zastój procesów zachodzących w organizmie. Jednak ostatnio zapalenie gruczołu krokowego coraz częściej występuje u młodych, a nawet młodych mężczyzn.
Co jest tego przyczyną i jak to ustalić?
Lekarze klasyfikują zapalenie gruczołu krokowego jako proces zapalny, zarówno zakaźny, jak i stagnacyjny. W pierwszym przypadku czynnikiem wywołującym chorobę są bakterie. Zarażony nimi pacjent właściwie nie zauważa żadnych objawów chorób wywoływanych przez te mikroorganizmy. Dopiero po pewnym czasie, gdy infekcja wzmoże się i zaatakuje prostatę, choroba daje o sobie znać.
Przeciwnie, zastoinowe zapalenie gruczołu krokowego dotyka mężczyzn, którzy są najbardziej „spokojni” pod względem seksualnym. Najczęściej występuje u osób zmuszonych do długotrwałej abstynencji seksualnej: żeglarzy długodystansowych, polarników i mnichów.
Rozwojowi choroby sprzyja również siedzący tryb życia, długotrwała ekspozycja na ciepło i złe warunki środowiskowe, które osłabiają funkcje ochronne organizmu. Zapalenie gruczołu krokowego może wystąpić z powodu chorób takich jak przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie migdałków i próchnica zębów. To prawda, że w tym celu muszą nosić długą, chroniczną formę. W rezultacie najprostsza infekcja nagromadzona w stagnacji plemników staje się przyczyną zapalenia gruczołu krokowego.
Około jedna czwarta pacjentów z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego może nie zauważyć żadnych objawów, a wtedy choroba zostaje wykryta przypadkowo, podczas badania urologicznego.
Czas udać się do lekarza, jeśli zauważysz którykolwiek z poniższych objawów:
- układ moczowo-płciowy (częste i bolesne parcie na mocz, częściowe zatrzymanie moczu itp.);
- funkcje seksualne (ból cewki moczowej i odbytnicy podczas wytrysku, słaba erekcja, przedwczesny wytrysk, utrata orgazmu);
- układ nerwowy (zaburzenia nerwicowe spowodowane skupieniem uwagi pacjenta na swoim stanie).
W przeciwnym razie ryzykujesz, że zapalenie gruczołu krokowego przejdzie w stan przewlekły, w którym ataki choroby będą nawracać w regularnych odstępach czasu. Z biegiem czasu może rozpocząć się zanik tkanki gruczołu krokowego i sąsiadujących narządów. Ostatecznie ostre zatrzymanie moczu grozi rozwojem niewydolności nerek i niepłodności.
Leczenie zapalenia gruczołu krokowego
Najskuteczniejsze metody leczenia zapalenia gruczołu krokowego:
- terapia lekowa;
- masaż prostaty;
- różne rodzaje terapii.
Lepiej nie próbować samodzielnie leczyć zapalenia gruczołu krokowego „znanymi” środkami i bez konsultacji z urologiem. Przecież przed przepisaniem leku lekarz przeprowadza analizę wydzieliny prostaty, co daje mu możliwość dobrania leku najskuteczniejszego w danym przypadku.
W domu pacjenci z reguły przyjmują antybiotyki, które polecił im ktoś, kogo znają.
Ale leki działają inaczej na każdego i nie ma gwarancji, że Twoja choroba nie tylko nie zmieni się w postać utajoną, powolną, a ostatecznie przewlekłą.
Lepiej nie ulegać obietnicom pozbawionych skrupułów ośrodków medycznych, które wyleczą Cię z zapalenia gruczołu krokowego w krótkim czasie i na całe życie. Zostawisz dużo pieniędzy, ale efekt takiego leczenia będzie najprawdopodobniej niewielki.
Należy pamiętać: współczesna medycyna wciąż niezwykle rzadko jest w stanie całkowicie wyleczyć zapalenie gruczołu krokowego. W najlepszym przypadku doświadczeni lekarze doprowadzają chorobę do remisji, w której pacjent na 2-3 lata zapomina o zapaleniu prostaty. Następnie leczenie należy powtórzyć.
Kilka zaleceń:
- Jeśli to możliwe, staraj się prowadzić aktywny tryb życia.
- Podczas pracy siedzącej rób rozgrzewkę co godzinę lub przynajmniej trochę spaceruj.
- Nie zmarznij zbyt;
- Wyeliminuj pikantne potrawy ze swojej diety.
- Pozbądź się złych nawyków (palenie i picie alkoholu).
I na koniec o „sekrecie”: regularne życie seksualne jest być może jednym z najprzyjemniejszych i najskuteczniejszych sposobów zapobiegania tej chorobie. Staraj się nie odmawiać sobie tego zapobiegawczego „środka”, wtedy będziesz w stanie uniknąć wielu problemów związanych nie tylko z prostatą.
Produkty dla zdrowia mężczyzn
Jeśli prowadzisz zdrowy tryb życia, dobrze się odżywiasz i włączasz do swojej diety produkty poprawiające kondycję organizmu, chorobie można łatwo zapobiec.
Przecież odżywki pomagają mężczyznom nie tylko utrzymać masę mięśniową, ale także zapobiegają rakowi prostaty i wielu innym chorobom.
Na przykład owoce morza poprawiają napięcie i przywracają witalność. Chronią przed depresją, zachowują młodość i zdrowie, stymulują aktywność seksualną. Wszystko to dzięki cynkowi, który występuje w dużych ilościach w owocach morza. Pokarmy o najwyższej zawartości cynku to ostrygi i małże. Tylko jedna ostryga może zaspokoić prawie 70% dziennego zapotrzebowania na cynk osoby dorosłej.
Cynk jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym, wchodzącym w skład hormonów i enzymów i bierze udział w prawie wszystkich procesach życiowych organizmu. Działa zapobiegawczo przeciwko rozwojowi raka prostaty, zwiększa aktywność plemników i bierze udział w produkcji testosteronu. Wzmacnia układ odpornościowy, stymuluje regenerację komórek i jest niezastąpiony w profilaktyce przeziębień.
Bogaty także w cynk:
- Owoce: jabłka, pomarańcze, cytryny, grejpfruty, figi, daktyle.
- Warzywa: szparagi, seler, pomidory, ziemniaki, rzodkiewki, buraki cukrowe i zwykłe, cebula, czosnek.
- Jagody: maliny, czarne porzeczki.
- Nasiona i ziarna: ryż, kiełki pszenicy, pestki dyni i arbuza.
- Mięso: chuda wołowina, jagnięcina, wątroba cielęca.
- Mleko, jaja, orzechy i rośliny strączkowe
Jednocześnie brak cynku w organizmie osłabia układ odpornościowy, powoduje choroby skóry i pogarsza potencję. Dlatego zdrowy mężczyzna powinien spożywać 11-15 mg cynku dziennie. Wskazane jest, aby przedostawał się do organizmu wraz z pożywieniem, ponieważ zawiera ten metal w niezbędnych związkach i jest dobrze wchłaniany przez organizm.
Spożywając wystarczającą ilość cynku, należy upewnić się, że jest on w równowadze z miedzią i żelazem. Jeśli dana osoba ma niedobór cynku w organizmie, koryguje się go za pomocą leków zawierających cynk, ale należy je przyjmować ściśle według zaleceń lekarza.